Αγαπητή Άννα,

μπαίνω στη διαδικασία να απαντήσω στο δικό σου σχόλιο διότι ήταν το πιο αξιοπρεπές και ευγενικό, αλλά και γιατί οφείλω να πω δυο πράγματα. Αρχικά, δεν γνωρίζει κανείς από εσάς αν έχω εμπειρία. Παρόλα αυτά προβήκατε όλοι να με κατηγορήσετε και μάλιστα να με ”συμβουλέψετε” να μην ξαναγράψω αν δεν γνωρίζω.Να μου αφαιρέσετε το δικαίωμα. Παρακαλώ και εγώ θερμά να μην μου αφαιρείται (και δεν αναφέρομαι αποκλειστικά σε εσάς) το δικαίωμα του λόγου και εκφράσεως της απόψεώς μου, πόσο μάλλον όταν είμαι μια από τους παθόντες. Είμαι σίγουρη πως αν έγραφα το άρθρο ως η μαμά που το παιδί της έχει ΔΕΠΥ θα με λυπόσασταν και μόνο συμπόνοια θα δείχνατε. Όσον αφορά τη λέξη μόδα, καλώς ή κακώς γνωρίζω τουλάχιστον 5 παιδάκια που υποβλήθηκαν στη διαδικασία και τελικά δεν έχουν ΔΕΠΥ. Ο μόνος λόγος που χρησιμοποίησα αυτή τη λέξη ήταν γιατί ακούγεται πιο συχνά από όσο θα πρεπε από ανθρώπους ναι μεν εκπαιδευτικούς αλλά όχι ειδήμονες. Ζητώ συγγνώμη ειλικρινά αν θεωρήσατε πως δεν προσέγγισα το ζήτημα όπως θα έπρεπε. Αλλά βλέπετε οι καταστάσεις δεν αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο από όλους. Επίσης,Λυπάμαι πάρα πολύ για την όλη αντιμετώπιση. Δεν έθιξα κανέναν, δεν υποβίβασα, δεν κατηγόρησα. Είπα τα πράγματα όπως τα βιώνω εγώ. Λυπάμαι αν στεναχώρησα τους παθόντες. Αλλά και εσείς στεναχωρήσατε μια παθούσα μαμά που ακόμα δεν έχει διαβάσει κάποιο επιχείρημα, βάσιμο, στα σχόλια όλων, ώστε να καταλάβει τι έγραψε λάθος. Το μόνο που διαβάζω είναι πως δεν ξέρω άρα δεν έχω δικαίωμα να γράψω. Είναι το προσωπικό μου blog, οχι ένα απρόσωπο site. Πιθανόν να μην με ξαναδιαβάσετε όλοι όσοι εξαγριωθήκατε ή στεναχωρηθήκατε. Δικαίωμά σας να με αντιπαθείτε κιόλας. Σας ευχαριστώ και σας εύχομαι καλή ζωή. Φαίνεστε από τα λεγόμενά σας ευγενική ψυχή! Καλό σας απόγευμα!

Απολύτως καμία! Ίσα ίσα που δίνεις τη σωστή διάσταση που είναι αυτή που λέω κι εγώ: ότι μόνο εξειδικευμένοι επιστήμονες δικαιούνται να δίνουν τη διάγνωση ΔΕΠΥ. Ούτε δάσκαλοι, ούτε εργοθεραπευτές, ούτε ψυχολόγοι! Απλώς υπερτονίζω αυτό που λες, ότι η ΔΕΠΥ είναι η νέα “μόδα” και λέω ότι αυτό έχει και επιπτώσεις που δεν περνάνε από το μυαλό του γονιού που του λένε για ΔΕΠΥ κι αρχίζει το τρέξιμο! Κι αυτές είναι παιδιά με σοβαρές αναπηρίες που εξαρτώνται απόλυτα από τις θεραπείες τους να μην μπορούν να τις κάνουν γιατί δεν υπάρχει budget αρκετό (το έχει φάει η ΔΕΠΥ) ή, εν πάσει περιπτώσει, να ζητώνται από τους γονείς ένας σκασμός χαρτιά, γνωματεύσεις κτλ για να αποδείξουν ότι τα παιδιά τους έχουν πραγματική και ουσιαστική ανάγκη αυτών των θεραπειών για να κάνουν πολύ βασικά πράγματα (βάδιση, ομιλία κτλ).

Γράφω πουθενά πως δεν υπάρχει η ΔΕΠΥ? Έγραψα πουθενά πως είναι αποτέλεσμα κακή αγωγής των γονέων? Σας γλυκοφιλώ. Μια μαμά με παιδάκι με συμπτώματα ΔΕΠΥ και εγώ.

Σε ευχαριστώ για το σχόλιό σου Μιρένα μου!Υπάρχουν πολλές διαστάσεις συμφωνώ. Και ούτε ήρθα να το παίξω ξερόλας όπως με κατηγόρησαν στις ομάδες εκεί έξω..Ο κάθε γονιός το βιώνει διαφορετικά. Εγώ το βιώνω διαφορετικά και αυτό μοιράστηκα.Χρησιμοποίησα τη φράση η ”νέα μόδα” γιατί όπως αναφέρω και στο άρθρο πολλά παιδιά ζωηρά που δύσκολα οριοθετούνται λέγεται πως έχουν ΔΕΠΥ, από τις μη ειδικούς..Στο κείμενό μου βλέπεις κάποια αντίφαση εσύ?